سجار

بخند تا دنیا به تو بخندد  

میخندم مگر از درد  

میخندم مگر نه از جهل   

میخندم و به تماشای 

                         رقصان

                               گلبرگ

                                    گلبرگ 

گل ارزوهایم نشسته ام  

یادم هست..  

یادت هست!؟

گفته بودم غنچه اش باز شده 

                                 به فوتی بند است  

و گفت بودم  ( میایم ) .. 

هنوز کلمیه آخرم بر زبانم...

                           که فوت کردی..

آری میخندم  

و گاهی میگریم  

آخر بعد از تو اینجا خشکسالی آمده

آخر گل من  کم کم پژمرده  میشود  

و ترا شکر می‌کنم 

که به اندازهٔ کافی‌ دلیل برای اشک ماندی..

خون میچکد از پنجهٔ زمستان          

ساعت تیک تاک اش را حبس کرده     

شب در خود فرو رفته    

نه آواز غوکی

نه خرناس بیجای 

من بیدارم  

           تو بیداری 

                        و او نیز

..

من به گذشته به حال

تو به حال به آینده

او به حال می‌‌اندیشد

... 

صبح جمعه ..

همه از جنگ بازگشتند   

من از خود شکست خوردم

او بر تو و تو بر او 

هردو پیروز

و آینده را به غنیمت بردید 

گوارای وجودتان 

هر چه در کوزهٔ سرنوشتان پیداست

                                                                     S.J

خسته ام

خسته

       خسته

              خسته   

کاش قفلی   

کاش طلسمی   

این دروازه‌های حقیقت را می‌‌بود..

-------------------------------------------

معشوق‌ام پس بخت شد      

عشقم هنوز مجرد      

ناگزیر آستینها را ...   

و چنان که رسم است

به دست بوسی سرنوشت بایدم رفتن..

                                                     S.J          

شهر من شهر میلاد درد     

شهر من شهر سرخ شهر زرد     

شهر آواز تبر بر نت زیبای درخت    

شهر امیدهای خواب آلود و‌ کرخت

شهر من شهر فراوانی اشک..

شهر من شهر خون بازیهای شبانه    

شهر من شهر فریاد خیانت بار گلوله    

شهری که یار هم قافیه با آوار است    

شهری که طفل آشنا با موسیقی دار است    

شهر من شهر فریاد مادر تا آسمان    

شهر من شهر پاسخهای فولادین آسمان    

شهر خود سوزی‌های پریها در جنون  

شهر خواب ناز طفلان در بستر خون   

شهر من شب‌هایش پر سرود   

شهر من اما آسمان اش در سکوت..

                                                    S.J

خاکیم و‌ خاک خواهیم گشت  

زین جا به کجا خواهیم رفت   

زین خاک پست سر به فلک میکشیم   

آخر این همه خاک هم به فلک خواهد رفت 

در این زمانه عاشقی آری، ننگ است!   

ورنه او‌ در دل ما چگونه کمرنگ است  

او‌ مرا سبز،زرد،آبی،سپید... 

چون رنگین کمانی به هر رنگ است

متولد شدم گرچه درین دشت غریب  

بی‌خبر بودم من از این درد غریب      

که به جانم ملالتها خواهد ریخت    

ز هجرتها و‌ غربت‌های غریب

او‌ را که که یک شب بیگاه آمده بود   

با یک دسته ٔگل پر از نگاه آمده بود      

او‌ را که تندیس غرور بر گردنش له له میزد   

گفتم که رو..! چون  که بی‌ جا آمده بود

باز دلم انگار رفته جای پنهان شده  

یا که بازهم ماه میهمانی دارد‌ او‌ مهمان شده  

نه! خود فریبی چاره نیست کاری...  

نه شاید باز سایه‌ای دید است و‌ زندان شده!

                                                   S.J 

همه چیز سخت شده

وقتی‌ مرغ واژه پریدست               

از درخت اندیشه            

شعر هم سخت شده  

دوست داشتن  

دوست داشته شدن       

وقتی‌ اعتمادی نیست          

عشق هم سخت شده

پرواز       

دراز کشیدن بر ابر خیال         

رویا هم سخت شده 

هیچکس تو را با دیده تو نمیبیند           

و هیچکس تو را نمیبیند       

بودن...    

مرگ هم سخت شده..

                                                           S.J 

         امید

                 امید...

سرک

سرک

با نظراتتان خوشحالم کنید

آه

اینجا هیچ قاصدکی نیست

من گم شده ام 

من گم شده ام.

لب باز مکن  

بس 

همین کافیست  

نگاهت مرا ذوب می‌کند  

فقط یک لبخند   

تا خاکسترم  معطر شود   

و شوم سرمه‌ای باب چشمان پریان   

و تو را بایدت که بر چشم کشی‌

خاکستر وجود من  

تا با تو باشم    

تا آخرین پرواز چشمانت.

                                                                        S.J

نه خوابی‌ نه رویای 

نه از ماه خبری

نه از ستاره‌ها نشانه‌ای

آه ‌ای ماه‌

ای تو بی‌ وفا‌

ای تو که با من سخن از شبهای روشن میزدی

‌ای تو که به من مژدهٔ تکرار دوباره بودن در نگاه او را می‌دادی 

‌ای ماه کجا پنهانی‌؟ 

حتی نشانی‌ از باغچهٔ پرستاره ات نیست در این شهر شب

تو چون صبحدم خمار برمی خاست

از بستر انسوی کوه

قول آمدنی ماندگارتر می‌دادی

آری ترا بایدات که بگریزی ز من    

ترا شرم باید  

تو آن بودی که روشن می‌‌ساختی مرا از خود

و نه، نه از خود    

آری تو انعکاس حقیقت بودی

تو آن بودی که میگفتی‌ من خود عشقم!

روشن، هویدا، سپید، زیبا

و عشق ندارد جلوه‌ای دگر   

و من به سادگی تاریکی

و به سپیدی نور تو به تو ایمان آوردم

   ‌

ای تو دروغگوی معصوم    

حال من همپیاله با حقیقت

در انسوی عشق  

با دلی‌ سربزیر 

با غروری خاکستری    

هنوز به دروغهای تو کافر نشده‌ام

بیا و حقیقت را بشوی از چشمانم 

و مرا با خود ببر تا انسوی رویاهای روشن 

گرچه بسیار دیر است.

                                                                           S.J  

  بایدم که باز 

کوچه های مه آلود خاطره را

کورمال کورمال

   به قصد جستجو

چَکر زنم

شاید که بیابم لبخندی را

که برای روز مبادا

پنهان کرده بودم

زیر خاکستر آرزوهایم

بایدم که آهسته تر قدم زنم

شاید که بیابم

آن نگاه مشتاق پر تمنا را

بر سر تاقچه فراموشی این دهلیز ظلمانی 

  آه .. من پی چیستم??

هر چه هست آشناست

بی گمان

اگر در آغاز نیست

در انتهاست

انگار چراغی مرا باید

  اما چراغ را چه حاصل

آنگاه که  هیچ نشانه ی

از آن اشنا ندارم

آنگاه که هرچه جویدم

به ژرفای ظلمتی دیگر فرو غلتیدم.

                                                                           S.J

ای شب....

آه باز

این سپیده دم این روز

پا برهنه

 بی حجاب

سر مست و خمار

بر بستر عشقبازی مان

نازل می شود

و بایدم که تو را ای شب

به رفتنی دیگر

به آمدنی دیگر بسپرم

و ناز روز را کشیدنم باید

تا تو باز آی

اگر تا آمدنی دیگر

مرا بودنی باشد

ای شب

می ترسم این روز

با جلوۀ هفت رنگش

مرا نیز چون

از خود گریختگان

با نیرنگی

که خود زان آگاهی

فریب دهد

و بشوید مرا از تو

با حرارت نفسهایش

و آغاز کند

قصه ای نو

قصۀ تکرار را

قصه ای نافرجام

قصۀ دل دادن و دل کندن را

چون قصۀ من و تو

و از آغاز

آغازی دیگر

آغاز کند.

دوش بیشه ای در خواب دیدم

به بیشه نازک گلی بی تاب دیدم

گلی پریشان رُخ و پژمرده رنگ

بی برگ و غمین و بی نای رنگ

در دلم غوغای سامان گرفت

بس آتشی در دلم دامان گرفت

به گل گفتم این آه و ناله ها بهر چیست؟

وین های و هوی و اشکها بهر چیست؟

رُخسار تو گر بخندی نای ها می بُرد

بوی تو جان را به بالا می برد

بخند و ناله را از دل برون کن تا أبد

چون گلان را زیستن نباشد تا أبد

گل بگفتا دورشو ای غریب بی خبر

ور عاشق نباشی از حال مای بی خبر

بگفتا مرا روزی دل داری بوده است

مرا زیبا نگاری دل آسای بوده است

بهر اویم غمین و اشک ریزان

بی تاب و نالان و برگ ریزان

او مرا چون بت بود و من عابداش

او مرا مجنون بود و من لیلی اش

بگفتم پس کجاست آن مجنون تو

آن دل آسا و همیش مغموم تو

گفت او مرا چون درختی سایه بود

در تبم می سوخت مرا دیوانه بود

روزی کافران بر بالین او حاضر شدند

بر شاخه ها و جان او ناظر شدند

آن شب او مرا کام خواهان نبود

نسیمی بر جان او رقصان نبود

ندانستم چراست او را اینگونه حال

ندیدمش چون وقتها بی بند و بار

ندانستم کاو را به قربانی می برند

واو را بشکسته بر دوشها می بدند

روز دیگر کافران باز آمدند

خوشحال خندان با تبرها آمدند

یک به یک شاخه هایش بشکستند بی خیال

تنش را تکه تکه کرده بردند بی مجال

ببریدندش و جای او خاموشی نشست

در گلو بغضها و در دلم غمها نشست

لیک بهر آن نیستم گریان کاو را برده اند

یا شاخه اش بشکستند و افروخته اند

ور مرا بینی چونین در حال زار

یا در دلم هست غم رقصان بی بند و بار

از برای چیزی دیگر است

وز حسرتی آرزوی دیگر است

در حسرتم کاو را ندادم یک بوسه ای

تحفه ای, یادگاری خوش برای لحظه ای

این شعر هنوز ناتمام است چون مابقی اش را گم کرده ام .

شاید از سر نوشتم شاید هم نه..

                                                                                             S.J                                                                                                       

و در آن لحظه متولد شدم

در آن طراوت سکوت

آه.. چه زیبا بود

آه.. چه زیباست یاداش

و در جادۀ زادگاه اجدادم جاری بودیم

و در آن وقت چاشت

یافتیم بیشه ای را

بیشه ای به مثال بهشت

و شدیم میهمان بیشۀ کاخ ضهاک

آن بیشۀ همدم با رود زلال

که چمن هایش

به ما خوش آمد می گفت

و من با زیباترین لبخند

می ریختم بر سرشان

شبنم های قدردانی را

و نبودیم ما

تنها میهمان آن بیشۀ مهمان پرست

رود بود و درخت

اسب بود و پُل

لاله ها بوداند گورها

یاد بود آن آزادگان

و اینان صلح را

طراوت را

لطف را

به آنجا کشانده بودند

و کاشته بودند آرامش را

ما وضو را با رود قسمت کردیم

و سبزترین نماز را

بر چمن پاشیدیم

و شکر کردیم

بودن را.

                                                                          S.J

دیرگاهی ست انگار

فراموشی مرا در بر گرفتست

یادم نیست کی؟ چه وقت؟

چند روز گذشتست؟

از اولین نگاه

از اخرین سلام

یادم نیست یاس باغچۀ مان

چه رنگی؟

 چه بوی داشت؟

حتی تصویر یاس را گم کرده ام

یادم نیست اخرین بار

سیب گاز زدم؟

یا انگور خوردم؟

یا هر دو با هم

انگار فراموشی

کار خود را کرده

تصاویر در ذهنم

برفک می زنند

ه !! چه مکافاتی

انگار دیوانه شده ام.

                                                                              S.J 

کاش همه  کابوس می بود

این همه ویرانی بیسود

این همه بیدادی مردود

کاش شاه بال کفرهمان نمی کندیم

پرمی گشودیم و آزاد می پریدیم

تا آبی های هر شهر وطن

تا هرات و بامیان و بلخ و کابل

تا قندهار و جلال آباد و زابل

کاش چون پدرهامان می ماندیم

چون برادرهای از یک خون

دست در دست

چون آنها می اندیشیدیم

که جوز جنگ راه دیگر صلح است.

                                                                                S.J